Bir anlığına zincirlerimi fırlatarak etrafıma özgür ve mağrur biri gibi bakabilme cesaretini buldum. Ancak prangalar artık etime işlemişti ve ben çok geçmeden tir tir titreyerek ümitsizlik içinde acınası halime geri döndüm.
Ne tuhaf şu bilgi denen şey! Kayalara yapışan yosunlar misali zihni ele geçiriyor. Bazen bütün düşünce ve hislerimi silkeleyip atmak istiyordum, fakat acının üstesinden gelebilen tek şey vardı; korktuğum ama bir türlü kavrayamadığım ölüm.