Fatih Uyar
@fatihauyar
Müslüman Kardeşler hareketinin liderlerinden Seyyid Kutub'un bu eseri Türkiye'de özellikle lisans dönemine başlayan ve İslami yapılanmaların içerisinde yer alan öğrencilerin ilk okuduğu eserlerden birisi. Hayatı boyunca İslam davası için mücadele veren Kutub bu eseriyle müslümanlara yol göstermeye çalıştı. Kitap hakkında Şemseddin Özdemir abimizin yaptığı değerlendirmeler aydınlatıcı olacaktır. Bu sebeple o ifadeleri burada paylaşmak isterim:
O kitabı ilk yayınlandığı yıllarda da, sonraki yıllarda da defalarca okudum. Arkadaşlarla konuşup tartıştığımız zaman da şiddet hiç bir zaman aklımıza gelmedi. Kitabın hiçbir yeri bize terör çağrışımı yapmadı. Kitapta, fikrî düzeyde bir fikir ve tutum var. Fikrî olarak uzlaşması zor gözükebilir fakat insanlarla ilişki kurmada sorun çıkaran bir tavır yok. Bazen kitapların başına böyle tehlikeler gelir. Bu Kur’an’ı Kerim’in de başına gelir. Onu kavramayan sığ düşünceli insanlar, kendi algılarıyla anlar ve yazılanları şiddet diye anlar. Bugün bazı insanlar şiddeti Kur’an’daki ayetleri işine geldiği gibi kullanarak meşrulaştırıyor. Etrafta terör estiriyor. Müslüman insanları öldürürken bile bunu ayete dayandırdığını ifade ediyor.
Bu durum başka kitaplar için de söz konusu olabilir. Seyyid Kutub’un başına gelen en büyük suçlama da, bazı İslami akımların ondan etkilenmiş olması ama şunu unutmamak gerekir ki bu akımlar da etkilenmelerini kendi algıları ile yaptılar, dünya görüşlerine göre okudular ve oradan herkesle savaşmayı ortaya çıkardılar veya ilişkilerini kopartan bir anlayış çıkardılar ama ben ve arkadaşların ve Türkiye’deki birçok Müslüman böyle manalar çıkartmadı bu kitaplardan.
Eğer böyle bir şey olsaydı 80’li yıllardan itibaren, 70’lerden itibaren İslami güçler şiddet kullanırdı ama hiç kullanmadı. Bu şiddet meselesinin bir
Reklam
Eugenio Borgna'nın okuduğum ilk kitabıydı. Bu kitabı okuduktan sonra yazarın diğer eserlerini de okuma ihtiyacı hissettim ve okudum. Ruhun Yalnızlığı eseri bireyin yaşadığı ruhsal durumlar hakkında detaylı incelemeler yapan bir kitap niteliğinde. Borgna yalnızlık ve zaman üzerine de değerlendirmelerde bulunuyor. Kitaptan oldukça fazla bir şekilde alıntılar yaptım. Onların bir kısmını burada paylaşmak isterim.
Zamana Dair:
***Yalnızlık ve sıkıntı zamanları
İçsel yalnızlıkla, bazı durumlarda yaratıcı yalnızlıkla, kaybedilmiş olmakla birlikte daimi olarak yitirilmemiş olan insan ilişkilerine özlem olan yalnızlıkla, içsel kökenlerin sonsuz arayışı olan yalnızlıkla, insamn içini sızlatan bir şekilde kendi kırılganlığının ve umutsuzluğunun bilincine varması mahiyetindeki yalnızlıkla, kısacası, insanın ancak günlük rutin ve anlamsızlıklara kapılarak kaçmılabileceği, aksi takdirde kaderi mahiyetinde olan yalnızlıkla yüzleşildiğinde, zaman deneyimi kökten bir şekilde değişmektedir.
Yalnızlığa has özel ve duygusal bileşenlerin bulunduğu büyük içsel yalnızlıkta, zaman, öznel zamanın, yaşanmış zamanın kesitleri zarar görmeden, yıpranmadan rahatlıkla akar. Zamanın anlam ufukları, tecrit durumunda olduğu gibi değildir; şimdiki zamanla, Augustinusçu anlamdaki şimdiki zamanla sınırlanmaz; karşılıklı ve sürekli olarak bir boyuttan diğerine atlayan bir çağrışım çağlayanı misali geleceğe, şimdiki zamanın geleceğine ve geçmişe, geçmiş zamanın şimdiki zamanına uzanır, baş döndürücü bir hızla yayılır. (Borgna, 2018: 39)
***Mutsuzluk zamanı
Mutluluğun içsel bilincinde zaman, kum saatindeki kum taneleri gibi hızla akar ve zamanın bu kesintisiz akışını neredeyse unuturuz. Geçmişteki deneyimler unutulmaz ama acılı izlerini yitirirler: Korku ve endişelerin ortadan kaybolduğu bir geleceğe
