Bazen hayatın telaşından sıyrılıp bir fincan kahvenin sıcaklığına, bir kitabın satır aralarına ve sessiz bir akşamın huzuruna sığınmak gerekir.
Bugün ben de tam bunu yaptım...
Bir yudum kahve, damakta kalan tarçınlı kurabiye tadı ve Ay Düşerken'in satırlarında bir kadının kaderini izlemek...
Dışarıda insanlar bir yerlere yetişirken, ben sadece kendime vardım.
🕊 Sessizliğin içindeki sesleri duymak, insanın kendiyle buluşması gibi…
🌙 Ve ay yavaşça düşerken, içimden bir parça yeniden doğdu.