Yalnızlık ölüm gibi acımasızdı. Yüce kayaların gölgesinde biten çiçek gibi yalnızdım, ne bu hayatın benim varlığımdan haberi vardı, ne de benim hayatın varoluşundan.
Sen kederli dostum, senin döktüğün gözyaşları, unutmaya ya da aldırmamaya çalışan birinin gülüşünden daha hoştur. O gözyaşları kalbi temizler nefretin kirinden, onları dökene kırık kalplerle birlikte ağlamayı öğretir, bunlar Nâsıralı’nın gözyaşlarıdır.