F
@fatmasbook
Kavrayış, haz, paylaşım, çaresizce ihtiyaç duyduğumuz her şey bir başka hayat içindi ve bu hayat için”mış gibi” yapmakla, zaman doldurmakla, kılık değiştirmekle yetinmek gerekiyordu. İnsan, en azından psikiyatri kliniğinde kendisi gibi olabilirdi, her yanı paramparça, belki onarılamaz haldeydi ama hakikiydi. Bu temel üzerine kendini yeniden inşa etmek mümkündü belki.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çocukken, yetişkinlerin her şeyin yolunda gittiği bir dünyanın anahtarını elinde bulundurduğundan, mutlu olmak için onları taklit etmenin yeterli olacağından, acımızların deneyimsizliğinden ve bilinmeze dair korkularımızın bir sonucu olduğundan emindik. Fakat yetişkinliğe ulaşınca büyümenin barikatların arkasına sığınmak, olası tuzaklardan uzak durmak olduğunu görüyordu insan.
muhtemelen yas döneminin en çok acı çekilen bu ilk günlerinde, yüzününün çizgilerini, bakışındaki ışıltıyı, ellerini, omuzlarını, büyüleyici gülümsemesini, ona ait her şeyi unutmaktan korkuyordum. Hafızamda onunla ilgili ne varsa en ince ayrıntısına kadar, olduğu gibi korumayı başaramazsam, asıl o zaman onu sonsuza dek kaybedecektim ve bu olsasılığı bütün ruhumla reddediyordum.
Sevginin mazur görülmeye ihtiyacı yoktur. Sevgi ya vardır ya yoktur. Gerçek sevgi, diğer insanları değiştirmeye çalışmadan oldukları gibi kabul edebilmektir. Eğer onları değiştirmeye çalışıyorsak, bu, onlardan gerçekten hoşlanmadığımız anlamına gelir
