Ebû Mes'ud el-Ensârî el-Bedrî anlatıyor:
" Ben değnekle bir kölemi dövüyordum. Arkamdan bir ses 'Ebû Mes'ud! Ebû Mes'ûd!' diye bağırıyordu. Kızgınlığımdan sesini alamadım. Yaklaşınca bir de baktım ki Hz. Peygamber'i gördüm. Şunu söylüyordu: 'Ebû Mes'ûd! Şunu bil! Ebû Mes'ûd! Bilesin ki...' Ben hemen değneğimi elimden yere attım. O şöyle devam etti: 'Ebû Mes'ûd! Bilesin ki senin bu köleye gücünün yettiğinden çok daha fazla Allah'ın sana gücü yeter.' Bunun üzerine o köleye azad ettim ve Efendimiz tebessüm etti. " [Müslim, "Eyman", 34,35] Burada bahsedilen kişi sahâbidir. Allah Resûlü onu yaptığı şeyden dolayı kınamadı. Sadece: "Senin bu köleye gücünün yettiğinden çok fazla Allah'ın gücü sana yeter." diye uyardı. Bunun üzerine Ebû Mes'ûd: "Ya Resûlullah! Şöyle yaptığı için ben böyle davrandım." gibi sebepler öne sürmek yerine anında Allah Resulüne icabet etti ve teslimiyet gösterdi. Sahâbeyi sahâbe yapan en önemli vasıf budur. Hatayı savunmak, meseleyi ambalajlamak ve farklı bir seçimde sunmak yok. Ebû Mes'ûd'un bu örneği bizim için her zaman bir zemin olsun.
Sayfa 121 - Siyer Yayınları 7. Baskı