En iyisi düşünmemekti. Kaçmaktı.Kendi içmek açmak. Fakat bir içim var mıydı? Hatta ben var mıydım? Ben dediğim şey, bir yığın ihtiyaç, azap ve korku idi.
Zaman zaman insanların arasına onlardan birisini benimseyerek çıktım. Hala bile bazen aynaya baktığım zaman, kendi çehremde onlardan birini tanır gibi oluyorum.