Ümit edeyim, tahammül edeyim, güzel.
Ben buna razıyım, fakat niçin, neyi beklemek için?
Bu bir sene içinde, birkaç defa, kendimi zapt edemedim, ağladım. Fakat bunların hiçbirisinde bu gece gözkapaklarımın içini yakan yaşlardaki acılık yoktu.
O vakit, sadece gözlerim ağlamıştı.
Bu gece gönlüm ağlıyor.
"İnsan, yaşadığı yerlerde beraber bulunduğu
insanlara görünmez ince tellerle bağlanırmış; ayrılık vaktinde bu bağlar gerilmeye, kopan keman telleri gibi acı sesler çıkarmaya başlar, her birinin gönlümüzden kopup ayrılması, bir ayrı sızı uyandırırmış."
Bunu yazan şair ne kadar haklıymış!