İzzetinefsin kendi kendisiyle mücadelesi, ruhi buhranların en dehşetlisini doğurur, beyni uğuldatan ve gözleri karartan öfkeler, insanı yaşamaktan caydıracak kadar şiddetli yeisler bu buhranların mahsulüdürler.
Daima iştahlı ve aç gururunu doyurmak için başkalarının mutavaatına (boyun eğmesine) muhtaçtır, başkalarının küçüklüğünden kendi azametine (büyüklüğüne) gıda alır.