Haklısın, tamamen saçma sapan.
Ne kadar çok hayalin, umudun olursa olsun, ne kadar mutlu bir hayat sürersen sür, bir kaya altında kalıp paramparça olsan da sonuç aynı.
Herkes ölüyor sonuçta.
Peki ya hayatın bir anlamı yok mu o zaman?
Doğup da en iyisini ummanın bir anlamı yok muydu?
Ölen arkadaşlarımız için de aynı şey mi geçerli?
O askerlerin ölümü anlamsız mıydı?
Hayır, değildi!
O askerlere anlam veren biziz!
O cesur ölüler! Zavallı ölüler!
Onları hatırlayabilen bizleriz, hayatta kalanlar.
Biz burada ölüyoruz ve anlamı sonraki nesillere emanet ediyoruz.
Bu acımasız dünyaya karşı koymanın tek yolu bu.
Askerler, öfkelenin!
Askerler, çığlık atın!
Askerler, savaşın!