kullanılmıyor
@fbks941
Bu eseri inceleyebilecek yetkinliğe sahip olduğumu bile düşünmüyorum. Kusursuz biçemi ve duyguyu okura geçirişiyle mükemmel bir eser olduğunu söyleyebilirim. Satırları okudukça ölüm korkusunu tüm bedeninizde, uzuvlarınızda hissediyorsunuz. Ölümün de hayatın bir parçası olduğunu kabullenmek zorunda kalıyorsunuz. Evet, maalesef ki bu dünyanın da bir sonu var ve hep ölümden sonrası sorgulamamaya çalışırız. Ama Cahit Sıtkı Tarancı öyle bir sorgulatıyor ki, yaşadığımız hayatın, anın daha fazla kıymetini bilmemiz gerektiğini idrak ediyoruz. Hem korkuyor, hem de gençliğiniz solmadan harekete geçmeniz gerektiğini fark ediyorsunuz. Esasında müthiş bir uyarıcı niteliği de taşıyor.
Ölüm, yaşam gibi konulara ilgisi olan herkesin okuması gereken ölümsüz bir eser. 10/10
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Robenson, akıllı Robenson'um,
Ne imreniyorum sana bilsen!
Göstersen adana giden yolu;
Başımı dinlemek istiyorum,
Ben gemi olurum, sen kaptan ol;
Yelken açarız bir sabah vakti.
Güneşte gölgemiz olur deniz,
Yolculuk ! derken adamızdayız.
İsterdim tercümanım olasın,
Tanıtasın beni balıklara,
Vahşi kuşlara ve çiçeklere
Bizdendir diyesin benim için.
Ağaca çıkmasını bilirim,
Tanırım meyvenin olmuşunu;
Taş kırmak da gelir elimizden,
Ateş yakmak da, aş pişirmek de.
Robenson, halden bilir Robenson,
Adan hâlâ batmadıysa eğer,
Alıp götürsen beni oraya,
Deniz yolu kapanmadan evvel!
Memleket isterim
Gök mavi, dal yeşil, tarla sarı olsun;
Kuşların çiçeklerin diyarı olsun.
Memleket isterim
Ne başta dert ne gönülde hasret olsun;
Kardeş kavgasına bir nihayet olsun.
Memleket isterim
Ne zengin fakir ne sen ben farkı olsun;
Kış günü herkesin evi barkı olsun.
Memleket isterim
Yaşamak, sevmek gibi gönülden olsun;
Olursa bir şikayet ölümden olsun.
