kullanılmıyor
@fbks941
hiç
Victoria
1 Şubat
24 okur puanı
Haziran 2020 tarihinde katıldı
Sabahattin Ali'nin hayatının son demlerinde yazmış olduğu öykülerden oluşan derleme bir kitap olan Sırça Köşk'te kaleminin ustalaştığını, diğer derleme öykü kitaplarından daha başarılı olduğunu net bir biçimde görüyoruz. Özellikle kitabın sonunda masalların da olması eserin doyuruculuğunu arttırmış. Mutlaka herkesin okuması gerektiğini düşünüyorum. Öyküler akıcı bir üsluba sahip. Toplumdaki yozlaşmayı, açgözlü insanların insan canına hiçbir kıymet vermediğini tüm çıplaklığıyla anlatmış Sabahattin Ali.
Ayrıca yazarın hayatını noktalamadan evvel kaleme almış olduğu Kurtla Kuzu öyküsünün de arkadaşı Rıfat Ilgaz'ın yaşamış olduğu olaylardan kurgulanmış olduğunu da belirtelim. Öyküdeki ana karakterin adı da Rıfat'tır... Sabahattin Ali gerçekten başarılı bir Toplumcu Gerçekçiymiş. Keşke daha çok eserini okuyabilseydik...
Rıfat Ilgaz Kurtla Kuzu öyküsünün kurgusunun gelişimini bu şekilde aktarıyor:
“Remzi Kitabevi Sırça Köşk’ü basıyordu. Kitap dizgiye verilmiş, kaba bir hesapla bir forma kadar eksik olduğu anlaşılmıştı. Ben Çinili Han’daki idareevimizde sobaya yakın bir masada yazı yazıyordum. Her zamanki telaşlı haliyle içeri girmiş, masamın üstündeki yazı makinesini bir yana iterek masanın üstüne oturmuştu. Tasarlamıştı, son öyküsü poliste geçecekti. ‘Anlat’ dedi, ‘Emniyet müdürlüğü’nde geçen bir hikâye yazacağım. Ne bilirsen anlat!’ Ben bütün bildiklerimi anlatmaya başladım. Önce gece nöbetine kalan memurların bizimle nasıl dertleşmek istediklerinden söz açtım. Onlar bizden daha dertliydiler, öğretmen olduğumu bildiklerinden, çocuklarından söz etmek kolaylarına giderdi. Bana nasıl yanıp yakındıklarını anlattım, uzun uzun. Ertesi gün aynı adamların, bizim durumumuzda olanları nasıl kılları kıpırdamadan falakaya çektiklerini de anlattım. Ben anlattıkça, o ustaca
Reklam
Okumayı söktükten sonra okuduğum ilk kitaptı. Yeri benim için ayrıdır. Üzerinden yıllar geçmiş olmasına rağmen unutmadım, daha da kalıcılığını sağlamak adına buraya da kaydetmiş olayım.
Bu eseri inceleyebilecek yetkinliğe sahip olduğumu bile düşünmüyorum. Kusursuz biçemi ve duyguyu okura geçirişiyle mükemmel bir eser olduğunu söyleyebilirim. Satırları okudukça ölüm korkusunu tüm bedeninizde, uzuvlarınızda hissediyorsunuz. Ölümün de hayatın bir parçası olduğunu kabullenmek zorunda kalıyorsunuz. Evet, maalesef ki bu dünyanın da bir sonu var ve hep ölümden sonrası sorgulamamaya çalışırız. Ama Cahit Sıtkı Tarancı öyle bir sorgulatıyor ki, yaşadığımız hayatın, anın daha fazla kıymetini bilmemiz gerektiğini idrak ediyoruz. Hem korkuyor, hem de gençliğiniz solmadan harekete geçmeniz gerektiğini fark ediyorsunuz. Esasında müthiş bir uyarıcı niteliği de taşıyor.
Ölüm, yaşam gibi konulara ilgisi olan herkesin okuması gereken ölümsüz bir eser. 10/10
İlkokula gittiğim dönemlerde derslerimde başarısız olduğum için pederin zorla okutturduğu kitaptır kendisi. Hatırladığım kadarıyla yazar kitap boyunca kendini pohpohlamıştı ve tüm işe yaramaz kişisel gelişim kitapları gibi ''her şey sende biter kardeşim yaaaav'' safsatası ve klişesiyle kitabı bitirmişti. Bu müthiş kitaba puanım 1.
Bir psikolojik danışman olarak kişisel gelişim kitaplarının yüzde 99'unu boş buluyorum, bu kitaplara para verdiğiniz için sizleri esefle kınıyorum.
