İlk defa herseyin abartilip tekrar edilmesinden hoslanilan o dönemlerin insanlarından biri dostluk uzerinede olsa bence olağanüstü bir dürüstlükle gerçekleri açıklamış. Zira kitapta bazi arkadaşlarla ilgili uzun anlatilar disinda gercekten yanlis bir şey yoktu.
İnsanin dostu için herseyi yapmaması, ona dalkavukluk etmeden ama kırmadan da doğruları söylemesi, dostun yanlışlarını görüp düzeltmeye çalışması ve erdemli insanları aramayı hedef haline getirmek bence bunlar insanlarin her türlü ilişkilerinde kullanılması gereken erdemler.
Uzun süredir okumak istediğim ve sadece bir öğüt okuyacagimi düşündüğüm kitaptan aldığım doğrularla bitirdim.
İnsanlar kimseyi çarçabuk sevmeye yeltenmeyeceksin ve hak etmeyenleri hiç sevmesin.
Makam, şan, bina, elbise ve beden bakımı gibi birçok gereksiz şeyden hoşlanıp erdemle donanmış, sevebilen ve ( deyim yerindeyse) sevgiye karşılık verebilen bir ruhtan hoşlanmamak kadar saçma bir şey var mı?