Yaşamın kişioğluna verebileceği son derece önemsiz, olağan mutluluklara karşılık ondan ne çok şey aldığını düşünüyordu.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Ah, ne büyük kötülük ettiniz bana! Hayal görüyordum, kime ne zararı vardı bunun?
Belleğini şöyle bir yoklayınca, şimdiye kadar hiçbir zaman düşündüğünü söylemediği, yapmadığı, insanların da ona aynı biçimde karşılık verdikleri kanısına vardı. Bu yüzden geçmiş yaşamı yıldızlı gökyüzünün yansıdığı, yer yer sazlarla kaplı şu su gibi karanlık görünüyordu ona şimdi. Bu durumun da düzeltilemeyeceğini düşünüyordu.
Çok az şey bildiğimizi, bu yüzden de her gün yanıldığımızı, haksızlıklar ettiğimizi, başkalarını yok yere suçladığımızı, mutsuz ettiğimizi; tüm gücümüzü bize hiç de gerekli olmayan, yaşamamızı engelleyen şeylere harcadığımızı görüyorum. Bütün bunların neye, kime yaradığını bilmediğim, anlayamadığım için de korkuyorum. İnsanları anlamıyorum ben dostum, korkuyorum onlardan.
— Hey Tanrım, Tanrım! -dedi.- Bir insanı köyünden, yuvasından almak, on beş bin versta uzağa götürmek, sonra verem etmek onu orada… hem de niçin yapıyorlar bütün bunları? Onu Kopeykin adında bir yüzbaşının, ya da Dırka adında bir deniz asteğmeninin emir eri yapmak için… Ne akıl!