ferda ay
@ferdagozuylekitap
Aldatmacalara sığınmadan daha açık ve basit bir insan olma yolunda ilerleyen bir birey..
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
“ Elimdeki notu buzdolabının üstüne astım. Dursun orada. Hâlâ duruyor.Üstünü örttüğüm sevgimi,varlığından bir gün bile emin olmadığım aşkımı, hayal kırıklığımı, yalnızlığımı, terk edilmişliğimi de koy bir kenara.. Ben sahiden aile olduğumuza inanıyordum. Karı kocaydık işte, aileydik.Nikâhta aile cüzdanını nasıl da sımsıkı tutmuştum. O aile cüzdanının içine annemi babamı bir çiçek gibi kurutup koymuştum. Başka hiçbir şey eklemek istemiyordum oraya. İkimizin fotoğrafı yan yana duruyordu. Aileydik. Aile cüzdanımız olduğuna göre, karı kocaydık biz..”
“Anlaşamıyorduk. Neden ayrıldınız? Neden boşandınız? Anlaşamadık. Anlaşamamak çok anlaşılır bir nedendi ayrılmak için ama kimseye bu kadar açıklama yeterli gelmiyordu. Daha geçerli sebepler istiyordu toplum bizden. Hiç değilse şiddetli bir geçmiş istiyordu. Oysa şiddetsiz, sessiz bir geçimsizlik de az şey değil ki. Aynı evi paylaşan, hiç konuşmadan, kavga etmeden, birbirine dokunmadan seneler geçiren insanların geçimi de geçimsizlik değil mi? Çiçeği ha bir günde koparıp atmışsın kökünden, ha yavaş yavaş solmasına izin vermişsin..”
“İnanmaya başlamışım kendi yalanıma.
…………………………. Aynı yalanı sürekli tekrar etmek işe yaramış..”
“Doğru.Ne yapardı insan burada bütün gün.Nasıl geçerdi vakit?Bir kez daha etrafa baktım.Kuş seslerinden,uzaktan gelen bir köpek havlamasından başka ses duymamıştım.Sessiz,ıssız bir yer burası.Başını kaldırdığında her yer ağaç,göz alabildiğine orman…
O ormanın ortasında kaybolmuş küçücük bir köy..”