öyle diyorlardı ya, kuyu bazen kurtuluşun başlangıcıdır. Bizimki değildi. Tanrı hatırlamıştı Yusuf’u, biz ise yitik bedenlerde unutulmuş kimsesizlerdik.
“Anne ölünce o ev kimsesiz kalır.” derlerdi. Peki bir ailede sadece çocuk hayatta kalırsa buna ne denirdi? Felaket mi? Garibanlık mı? Çaresizlik mi kimsesizlik mi?