Ferda
@ferday
Türkçe öğretmeni
Yüksek lisans
295 okur puanı
Ekim 2019 tarihinde katıldı
KİRPİ GİBİ OLACAKSINIZ!!!Edebiyat
Arthur Schopenhauer, 1851’de yayınladığı “Parerga ve Paralipomena: Kısa Felsefi Denemeler” adlı eserinin 396. bölümünün bir kısmında, kirpilerin soğukta kaldığı anlarda karşılaştıkları ikilemi anlatıyor: “Soğuk bir kış sabahı çok sayıda oklu kirpi, donmamak için birbirine bir hayli yaklaştı. Az sonra, oklarının farkına vardılar ve ayrıldılar. Üşüyünce, birbirlerine tekrar yaklaştılar. Oklar rahatsız edince yine uzaklaştılar. Soğuktan donmakla, batan okların acısı arasında gidip gelerek yaşadıkları ikilemi, aralarındaki uzaklık, her iki acıya da tahammül edebilecekleri bir noktaya ulaşıncaya kadar sürdü. İnsanları bir araya getiren, iç dünyalarının boşluk ve tekdüzeliğidir. Ters gelen özellikler ve tahammül edemedikleri hatalar onları birbirinden uzaklaştırır. Sonunda, bir arada var olabilecekleri, nezaket ve görgünün belirlediği ortak noktada buluşurlar…” Bu teori hakkında 
Sigmund Freud ise şöyle söylüyor; “Hiç kimse komşusuna fazla yaklaşmaya katlanamaz.”
Kirpinin Zarafeti kitabından bir önce okuduğum 
Engin Geçtan hoca’da 
İnsan Olmak kitabında insan ilişkilerini bu ikilem üzerinden açıklar. Çok beğendiğim ve tavsiye ettiğim kitaptan sonra denk gelmesi üzerine daha çok bu konuya eğildim.
Yazar ise: 12 yaşındaki Paloma karakterinin, Renee (Madam Michel) karakteri üzerinde yaptığı analiz üzerinden bizlere veriyor: “Madam Michel’de kirpinin zarafeti var: Dışardan dikenlerle zırhlı, tam bir kale, ama bence içinde kirpiler kadar doğrudan bir rafinelik var. Onlar haksız yere duyarsız, uyuşuk görülen,şiddetli oranda yalnız ve korkunç bir şekilde zarif hayvanlar.”
Sizlere kirpi lakabı takılsa kızardınız belkide şu an bende bir kirpiyim diyor olabilirsiniz! Ve etrafınızda kirpi gibi insanlar olsun istiyorsunuz! Kısa tabirle haddini, hududunu bilenleri.
Kirpinin Zarafeti , “Tolstoy okuyan Mozart dinleyen
Sigmund Freud ise şöyle söylüyor; “Hiç kimse komşusuna fazla yaklaşmaya katlanamaz.”
Kirpinin Zarafeti kitabından bir önce okuduğum Engin Geçtan hoca’da İnsan Olmak kitabında insan ilişkilerini bu ikilem üzerinden açıklar. Çok beğendiğim ve tavsiye ettiğim kitaptan sonra denk gelmesi üzerine daha çok bu konuya eğildim.
Yazar ise: 12 yaşındaki Paloma karakterinin, Renee (Madam Michel) karakteri üzerinde yaptığı analiz üzerinden bizlere veriyor: “Madam Michel’de kirpinin zarafeti var: Dışardan dikenlerle zırhlı, tam bir kale, ama bence içinde kirpiler kadar doğrudan bir rafinelik var. Onlar haksız yere duyarsız, uyuşuk görülen,şiddetli oranda yalnız ve korkunç bir şekilde zarif hayvanlar.”
Sizlere kirpi lakabı takılsa kızardınız belkide şu an bende bir kirpiyim diyor olabilirsiniz! Ve etrafınızda kirpi gibi insanlar olsun istiyorsunuz! Kısa tabirle haddini, hududunu bilenleri.
Kirpinin Zarafeti , “Tolstoy okuyan Mozart dinleyenFerda
Şuan kitabı okuyorum. İncelemenizi kitabı bitirdikten sonra okuyacağım inşallah. Çok dolu dolu bir inceleme gibi görünüyor. Kaleminize sağlık
Reklam
Acil yardım
Herkese merhabalar Pierre Franckh ın Rezonans kanunu kitabında bahsettiği “Sadece İste ama doğru iste” kitabı bu kitapla aynı mı? Hiçbir yerde bulamıyorum.Okuyan arkadaşlar yardımcı olabilir misiniz?
Ferda
Ben de rezonans kanunu kitabında duyup aratınca Türkçe çevirisinin bu şekilde yapıldığını gördüm ve bugün okumaya başladım.
Merhaba 1k okurları!
Nedendir bilmem, daha küçücük çocuktum, dileklerimi uyumadan önce gözlerimi yumar, yıldızlarla dolu geceyi hayal ederek dilerdim Yaradan'dan. Dualarımı şimdi hatılıyorum da, neyi nasıl dua ettiysem, kelimesi kelimesine yerine gelmiş. Dua ederdim; "Allah'ım bana sevdiklerimin ölümünü gösterme lütfen." O kadar içten söylerdim ki bunu. Anneannemi, babaannemi, dedemi düşünerek, hiçbirinin son nefesinde son bir kez yanlarında olamadım. Dileğim birebir gerçekleşmişti. Oysa "gösterme," değil de, başka kelimeleri ifade ederek dua etseydim, belki daha farklı olurdu.
Alın yazımız biz doğarken yazılmış olur ama kaderimizi dileklerimizle oluştururuz. Nasıl mı? Ağzımızdan çıkan her söz, hissedilerek söylenmişse bir şekilde bizi etkiliyor.
Ne derler? Duymuşsunuzdur; "Ahım arşa çıktı. Ahım tutar." Bu sözde içten edilen feryat dolu dilek, istek, imdat çığlığı vardır. Hani diyor ya kitapta; "Olumlu, ya da olumsuz, söylediğiniz her sözü Evren olumlu algılar. Evren için negatif yoktur."(Özetledim)
"Güne nasıl başlarsan, öyle devam eder,"miş. Kitabı okuduğum günden, hatta okumaya başladığım günden her sabah gözlerimin taaa derinlerine bakıyorum. Kendimi arıyorum orada. Hatta 'ben'imle konuşuyorum. Hayır, kafayı yemedim, aklımı da kaçırmadım. Yıllarca ihmal ettiğim 'ben'i, içimdeki "Güneş çocuğu"mu bulup onu hayata döndürmeye çalışıyorum. Ne zaman "Gölge çocuğ"um kendi sesini duyurmaya çalışsa hemen "Güneş çocuğum" dan yardım alıyorum.
Ben yıllar önce çok ama çok içten bir dilek dilemiştim. Kimse bana inanmadı. Benimle alay ettiler. Hatta 'imkansız' dediler. Ama ben inandım. Umudumu kaybetmedim. Ve dileğim hiç beklenmedik şekilde yerine geldi.
Şu duaları her gün yaparım. "Allah'ım kalbimdekini hakkımda hayırlı eyle. Hakkımda hayırlı olanı kalbime ver. İkisi
Ferda
Kitabı yeni okumaya başladım. Yorumunuz da merakımı perçinledi. Ağzınıza sağlık
Merhaba iyi akşamlar herkese. Kitap hakkında yorum yapmadan önce yaşadığım coğrafyadan bana kalanlardan bahsetmek istiyorum. Okurken “bize ne?” diyebilirsiniz, buna saygı da duyarım. Fakat benim bunu anlatmam gerek. Çünkü yaşadıklarım tamamen bize, biz doğarken, üzerimizden çıkartamayacağımız bir elbise olarak verilen ve azınlık sayılan “Kimlik” ile gerçekleşti. Kürt bir ailenin Kürt kızı olarak hayata geldim. Büyük dedem müslümanlar, erkeklerini katlettiğinde kendileri kaçmayı başarıp köyümüze sığınan Süryani dört kız kardeşten en büyükleri olan Nisan ile evlendi. Peki Nisan inancını yerine getirmeye devam mı etti? Elbette hayır. İsmi gibi inancı da değişti... Kısacası üç nesil önce Süryani ve Müslüman Kürt karışımı olarak oluşan yeni nesil ile devam eden bizler; köpeğin haram sayıldığı, yakın derece akraba olmayan erkeklerden abdestin bozulduğu Şafi Mezhepli Müslüman Kürt kimliği ile yolumuza devam ediyoruz. Evimizde Kürtçe konuşup, Kürt gibi yaşıyoruz. Teknolojinin gelişmemiş olduğu 90’lı yıllarda okula başladığımda tıpkı diğer bölge çocukları gibi tek kelime Türkçe bilmezdim. Çalıştım,çabaladım, girdiğim her sınavdan geçer not aldım ve henüz reşit olmama iki yıl varken üniversiteyi kazandım. Kürt kimliğimle 90’lı yılları bildiğim halde kendimce asla uçlarda yaşamayacağım diyecek kadar da bilinçli olduğumu düşünüyordum. Ta ki üniversiteye gidene kadar. Sınıfta tanışma esnasında bana adım ve yaşadığım şehirden sonra sorulan ilk soru “oy verdiğin parti hangisi, ona göre senle muhattap olacağız?” oldu. Yurt odasında; 16 yıl boyunca ailemle iletişim dilim olan ana dilimin konuşulması yasak olmuştu. “Sen kesin Kürt değilsindir, kara kaşlı, kara gözlü, kıllı değilsin, senin kafatasını ölçeceğiz.” deyip ciddi ciddi kafatasımdan saçma sapan çıkarımlarda bulunan
Ferda
Harika bir inceleme olmuş. Emeğinize sağlık.Kitap yorumundan önce yazdıklarınızı ben de yaşadım. Kitabı şuan okuyorum. Yaşanmışlık olduğu için çok derinden etkiliyor beni.
Uzun süredir kitaplığımda okumayı bekleyen bir kitaptı. Okurken yanınızda bir paket peçete bulundurmanızı tavsiye ederim. Belki ben sulu gözlüyümdür.
Ölüm insanlar için en üzücü gerçeklerden. Hele de aile bireylerinizden birini kaybetmek en acı olumlerdendir.
Kahramanımız Griff trafik kazasında ailesini kaybeder. Küçük çocuğun çaresizliği,ailesinin yokluğuna alışıp hayatta tutunma çabası abisinin dilinden anlatılıyor.
Kitabi okurken bir tuhaflık var dedim. Bir yerlerde yazarın sakladığı bir şeyler var dedim. Kullanılan ifadeler yazarı ele verse de emin olamiyordum. Fakat ilerleyen sayfalarda yazar tam ters köşe yapıyor. Gerçeği kavrayinca hayır olamaz diye sessiz bir çığlık kopariyorsunuz. (Ben bunu yaşadım. Bir süre gözyaşlarımi tutamadım.)
Ölüm sevdiklerimizi bizden alsa da onların hatıraları bizi hayata bağlar. Kitap bunu çok iyi işlemiş.
Ben severek okudum. Kitaba bir şans verip okumanızı tavsiye ederim.
Eslem rana isimli okura yanıt verildi
Ferda
Bir kitabı okurken birileriyle aynı duyguları hissetmek ne güzel.