İnsanlar çalışırken ne kadar mesut oluyorlar! Yaratmanın hızı, onları içlerinde kavrayıp kurduğu zaman, bu ölüm makinesi ne kadar güzel, ne temiz bir ahenkle işliyor! Sonra insanoğlu mesut olunca bütün varlık nasıl değişiyor, ölüme kadar her şey nasıl sevimli, cana yakın oluyor, hiçbir şey kendi alın teri kadar bir insanı tatmin edemez.
Çoğunluğu uyuklayan insanların içinde uyanık kalabilmek, uyutan ve çarpıklaştıran mekanizmalara hayat pınarıymış gibi ağızlarını dayayanlarla bir olmamak; kabul etmeliyiz ki farklı bir duruş gerektirir. Bu da elbette dikkat çeker, tepki toplayabilir ama önemli olan; duruşumuzdan emin olmamızdır. Biliyoruz ki tenkitler, rüzgarın köklere yaptığı güçlendirici etki gibi, duruşumuzu daha da sağlam hale getirir.
Aslında; "Evet, bunlar yapılabilir..." demek; bazı alışkanlıklarımızla vedalaşabilmek, yerine yenilerini koyabilmek ve her halükarda bir miktar sıkıntıya talip olmak demektir.