eser kılıç

Masasının üzerindeki bir kitabın kapağı ile oynayarak konuştu: benim annem gerçekten orospuydu Mösyö. Babamın Kim olduğunu bilmiyorum. Ama annem iyi bir insandı. Onun ve benim yaşamlarımızın; anaları babaları belli, meslekleri düzgün birçoklarından daha dürüst ve sevgi ile yüklü olduğunu düşünüyorum. Çok kez yanlış, ama her zaman budala yargılar yüzünden şiddete başvurmaya değmez.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gocunacak yaralarımızı -ki o yaralar çoğunlukla benimdi değişmek, örtmeye yönelik duyduğumuz zayıflıklara acımasızca alaya almak, dostluğumuzun temel özelliğini oluşturuyordu.
Sen beyaz'ın öyküsünü bilir misin? Beyaz'ın öyküsü çok! Hangisinden söz ediyorsun? Bunu bilmediğinden eminim, dinle bak: kadının üstüne düşen ak lekeyi temizlemenin tek yolu vardır: karaya boyamak. Akın üstüne düşen Kara lekeyi temizlemenin tek yolu vardır: karaya boyamak.
İnsan yaşlılık günlerini, gençken ördüğü anıları giyip ısıtıyor.
Bir gazeteci arkadaşım var, polislerle haydutların aslında aynı insanlar olduğunu söylüyor. Aynı dili konuşur, aynı özlemleri paylaşırlarmış. Silah tutkusundan zorbalığa kadar tüm davranışları birbirlerinden farksızdır diyor. Benzer kadınları sever, benzer eğlencelerden hoşlanırlar. Birbirlerini gözlerinin içine bakar bakmaz tanımaları ve nasıl dövüşeceklerini bilmeleri bu özdeşlikten ileri gelir.