Ərdost düşünürdü, "Yaxşı ki, həyat belə qəribəliklərdən məhrum deyil, yoxsa ürək yeknəsəqlikdən bezikər, darıxardı. Elə ətrafdakı mühit üçün, bəlkə, insanların xislətindəki qüsurlar, çatışmazlıqlar da lazımdır... Onsuz yaşamaq mənasını itirərdi. Davranışında, ağlında, rəftarında, danışığında sərpa nöqsansız adamlar ünsiyyətdən kənar, eybəcər bir varlığa çevrilməzdilərmi?! Tikansız gül, şıltaq olmayan uşaq, hicransız məhəbbət, nöqsansız insan... Bu birincilər olmadan hər növ varlıq öz təbii halından çıxardı, sırf müsbətliyi ilə adamı çiyrindirərdi... Demək, həyatda gərəksizliyin labüdlüyü də yaşamalıdır…”