fetih ilikhan
@fetihilikhan
“ Hayat oyunu, iyi bir ele sahip olmak değil; kötü bir eli iyi oynamaktır. ”
Şu anda okuduğu kitaplar
-Sanırım henüz şöhretin hakkını vermeye hazır olmadığım için bir gün onu size geri getirebileceğimi düşünüyorsunuz değil mi?
-Büyük ve güzel kanatlar, ancak onları taşıyabilecek bir gövde varsa işe yarar. Aksi takdirde sırtınızda bir yük olmanın ötesine geçemezler.
Mutsuzluklarımın büyük bir kısmının, mutluluklarımı yok saymamdan kaynaklandığını anlıyorum.
On dört, on beş yaşlarındaydı. Bir gün büyükbabasına, gençliğinde ve yaşlılığında onu nelerin mutlu ettiğini sormuştu. Büyükbabası bu soru karşısında ona şu cevabı verdi: “Gençliğinde ağaç dikmek ve diktiğin ağaca bakmak seni mutlu edebiliyorsa, yaşlılığında da o ağacın gölgesinde oturmaktan mutlu olursun." Büyükbabasının ne demek istediğini yıllar geçtikçe kavramıştı. İnsanoğlu, yeryüzündeki yaşam süresinin sınırlı olduğu gerçeğinin farkında olarak yaşayan ve bunu bile bile mutluluğu arama gücünü koruyabilen tek
canlı olmalıydı.
Büyükler, oyun dünyasından uzaklaştıkça, çocukların dünyasından da uzaklaşıyorlardı. Oysa çocuklar, oyun olmadan yapamazdı. Oyun, onlar için çoğu zaman gerçek dünyadan daha gerçek olurdu. Ve oyuncağı elinden alınmış bir çocuk, malını mülkünü kaybetmiş bir yetişkin kadar mutsuz olabilirdi. Bazen çocuklar, hiç büyük olmadıkları halde büyükleri anlarlar, ancak büyüklerin hepsi daha önce çocuk oldukları halde çocukları anlamakta zorlanırlar.
Arkasını dönerek sırtını ağaca dayadı ve ayaklarının, toprağın üzerinde bıraktığı izlere baktı. Bunlar şu anda, yalnızca kendisinin görebildiği ve kısa süre içinde doğanın yok edeceği izlerdi. Acaba geride bıraktığı yaşam, onun şu anda göremediği, ancak hemen yok olmayacak izler de barındırıyor muydu? İz bırakanlar, kendileri yaşamasa da yaşatılıyordu. Bazı izler dış dünyada bırakılıyordu, bazıları ise iç dünyalarda... İnsanlık, dış dünyada bırakılanlar kadar, iç dünyalarda bırakılan izleri de taşımayı becermişti bugüne dek.