Bu onun bize vedasıydı kendince... O an ömrümden bin yıl geçmişti gönül saatimce...
Yüz yılda bir olurdu böyle vedasız vedalar, iki imkânsızın bir araya gelmesi gibiydik.
Şu hayatın içerisinde, takılmadan özgürce konuşabilmek ve sevdiklerimizden sakındığımız cümleler olmadan yaşamamızı sürdürebilmek kadar güzel bir şey olamazdı.
Ruhumuz mutluluğu da mutsuzluğu da eşit şartlarda arzuluyorsu. Biz farkında olmasak bile, hayatın içerisinde yaşadığımız her şey bize yeni bir yaşam enerjisi katıyordu.
Hayatın yazılı olmayan kanunlarından bir tanesi de sevdiğimiz insanlarla istediğimiz her an görüşmememiz olabilirdi çünkü o zaman yaşamak ve mutlu olmak sıradanlaşırdı.