Kalabalıklar içerisinde olsak da acılar ve zorluklar söz konusu olduğu zaman kendi hikayemizin yalnızıyız. Böyle bir yolda en çok ihtiyacımız olan kendimize göstereceğimiz şefkattir.
Kaybedilen en kıymetli eşyanın,servetin,her türlü dünya saadetinin acısı zamanla unutuluyor. Yalnız kaçırılan fırsatlar asla akıldan çıkmıyor ve her hatırlayışta insanın içini sızlatıyor. Bunun sebebi herhalde, "Bu öyle olmayabilirdi." düşüncesi, yoksa insan mukadder telakki ettiği şeyleri kabule her zaman hazır.