bu arada bazı bazı Marguerite'i kederli buluyordum, gözlerinde yaşlar gördüğüm bile oluyordu; bu beklenmedik kederin nereden geldiğini soruyordum; yanıt veriyordu:
❝ aşkımız sıradan bir aşk değil sevgili Armand. hiçbir zaman hiç kimsenin olmamışım gibi seviyorsun beni, ileride, aşkından pişmanlık duyarak, geçmişimi bir büyük suç gibi görerek, beni içinde aldığın yaşama atılmak zorunda bırakmandan korkuyorum. düşün ki, yeni bir yaşamın tadına vardım şimdi, ikincisine yeniden başlasam ölürdüm. beni hiçbir zaman bırakmayacağını söyle. ❞
❛ yemin ederim!❜
Prudence'ın kuramlarını uygulamaya, iki dostum kadar neşelenmeye çalıştım; ama onlarda yaratılış olan şey bende çabaydı, bakıp da aldandıkları sinirli kahkaham gözyaşlarına çok yakındı.