Evrenden bıktığımı size itiraf edeyim. Tanrı da benim kadar bıktı; nasıl üstümüze kaldığını bilmediğimiz bu aşkın sorumluluklardan bizi kurtaracak bir uykuya seve seve yatardık.
Kuvvetliyim karıcığım. Her şeye rağmen yaşamak istiyorum, ölmeyeceğim. Ve çok sonra da olsa, seni ıstıraplarının sonunda güneşe kavuturur gibi mesut edeceğim.
Her gün, güneşli havalarda bahçeye çıkıyorum.
Belki de kavuşmak günleri yaklaştıkça, kim bilir belki de on on beş gün sonra seni göreceğimi düşündükçe yüreğim kabına sığmıyor. Seni sahiden görmek, sahiden uzun parmaklı ellerine dokunmak. Ve yalnız senin için yaşamak, çalışmak, yaratmak...