Bir Aşk Romanı Değil, Yüzleşme Hikayesi
SPOİLERSIZ!!!
Kitabı okumaya başladığımda soft bir aşk romanı olduğunu düşünmüştüm ama sayfalar ileriledikçe
aslında bunun bir aşk romanı değil bir insanın boşluklarıyla, korkaklıklarıyla yüzleşme hikayesi olduğunu anladım.
Kitap, Ömer’in içindeki "şeytan"dan bahsediyor. Peki bu "şeytan" nedir? Ömer’in "şeytan" dediği şey aslında onun ikiyüzlülüğünden, korkaklığından ve kendini kandırma şeklinden başka bir şey değil. Macide ile evlenmek istiyordu ama aynı zamanda o sorumluluktan da kaçmaya çalışıyordu. "İçimde bir şeytan var" deyip durması, tüm bu çelişkilerinin bahanesiydi.
Ve Macide... Onun saf kalbi, temizliği, içinin güzelliği beni mest etti. O kadar dürüst ve akıllı biri ki, bu sayde Ömer’in yapay dünyasını, korkaklıklarını net bir şekilde görebiliyorsunuz.
Bu kitabı okurken sürekli şunu düşündüm: Her kötülük için bir günah keçisi aradığımızın farkında mıyız? Tıpkı Ömer gibi, ülkemizde ve dünyada her kötülüğün bir nedeni olduğu düşüncesi var. Peki bu, her kötülüğün üstünü kapatabilir mi? Kötülük yapan herkesin bir "nedeni" olduğunu varsaymak, kolaycılık değil mi?
Sabahattin Ali bize sadece Ömer’in değil, hepimizin içindeki o sese, o bahanelere dönüşen "şeytan"ı gösteriyor.
Peki sizce bu "şeytan" nedir?
İçimizde gerçekten kontrol edemediğimiz bir güç mü var, yoksa hepsi bizim saçmalıklarımız ve korkaklıklarımızdan mı ibaret?