İstanbul'u da sana yoruyorum, sonbaharı da...
Bu sonbahar hayatımın en uzun sonbaharı.
Fakat ne garip!
Sen hayatımda azaldıkça, sonbahar uzuyor.
Sonbaharı sana yormak, belki de bu yüzden dünyanın yorucu işi gibi geliyor.
Zor sahiden...
Zor.
İnsan bazen doğru kelimeleri, doğru cümleleri bulabildiğini zannediyor, henüz yaşanmamış anlara ilişkin. Oysa yaşanan an kendi sözlerini dayatıveriyor insana.
Sonbahar, eve koşturmamı gerektirecek bütün sebeplerimi alıyor.
Gözlerim doluyor hızlı adımlara.
Önümdeki kahveyi bitirmek ne kadar endişe verici mesela.