Hiç kimseyi sevemedim. O kadar kalabalık içinde hiç kimseye içim ısınmadı. Sanki herkes her şeyi biliyor gibi geliyordu.
Görgü kurallarını öğrenebileceğim kimse yoktu ama kimsesizlik en sert ögretmendi.
Hem ailen hem sınırın yoksa, uzakların bir anlamı yok; çünkü kalkıp gitme isteğin olmuyor. Zaten her şeye, bütün dünyaya uzaksın, daha nereye gideceksin?
Hiçbir şey birdenbire olmuyor; her şeyin bir evveliyatı var.
Bir yalanı ne kadar çok kişiye, ne kadar sık anlatırsan o kadar kolay gerçeğe dönüşüyordu. Benim hayatım da işte böyle ince ince yalanlarla örülmüş gerçeklerle doluydu.