funda
@ffunylia
Şu anda okuduğu kitap
Artık ne mutlu ne de mutsuzum.
Her şey geçip gidiyor.
Bu zamana kadar yaşadığım, soğuk bir cehennemi andi- ran sözde "insan" dünyasında tek gerçek şey bu.
Bu yıl yirmi yedi yaşına gireceğim. Saçlarım beyazladı diye insanlar genelde kırkımı geçtiğimi sanıyor.
Reklam
Mutsuzluk. Bu dünyada birçok mutsuz in- san... hayır, bu dünya mutsuz insanlarla dolu desem abart- mış olmam herhalde. Yine de utanç duymadan "topluma" gösterebilecekleri sefaletlere sahiplerdi. "Toplum" ise onların bu gösterisini hemen anlar ve onlara sempati duyardı. Öte yandan benim mutsuzluğum tamamen kendi suçluluğumun ürünüydü, bu yüzden başvurabileceğim kimse yoktu. En belli belirsiz gösterilere dahi cesaret etsem, bu sadece Dil Balığı'nın benimle alay etmesi, sinirimi bozmasıyla değil, bir bütün olarak toplumun bunu yapmasıyla neticelenirdi. Basitçe, insanların dediği gibi, "tüm dünya benim etrafım- da dönüyor" diye mi düşünüyordum? Yoksa tam tersi miydi? Çok mu korkaktım? Şahsen benim hiçbir fikrim yoktu. Na- sıl duracağıma dair hiçbir fikrim olmadan kendimi daha daperişan etmeye meyilli bir suçluluk yığınından başka bir şe
değildim.
Affetmek ya da affetmemekle ilgili değil. Yoşiko herkese güvenir. İnsanlardan nasıl şüphe duyulur bilmez. Trajedi de burada yatıyor.
Tanrı'ya soruyorum. Güvenmek bir suç mudur?
"Çok komikmiş vereceği . Neyse, erdem, kötülüğün karş'ı. Suçun karş'ı değil."
"Kötülükle suç farklı şeyler mi yani?"
"Evet, farklı olduklarını düşünüyorum. Erdem ve kötülük dediğimiz şeyler insan ürünü. İnsanın keyfi olarak uydurduğu ahlaki kavramlar"
Donakaldım. Aniden, bunca zaman boyunca Horiki'nin beni gerçekten temiz bir sayfa açmış biri olarak görmediğini anladım. Ona göre ben hâlâ, ölmeyi bile becerememiş utan-maz, aptal bir hayaletten, "yaşayan bir cesetten" başka bir y değildim. Beni kendi eğlencesi için kullanabileceğiz zaman, öyle yapıyordu.
"Dostluğumuz'un kapsamı buydu. Tahmin edebileceği niz üzere, bunun farkına varmak beni neşelendirmedi ancak koşullar göz önüne alındığında, Horiki'nin böyle hissetmesi çok doğaldı. Çocukluğumdan beri insan olmayı becereme- dim, bu yüzden Horiki gibiler tarafından bile küçük görül mem normaldi. "
Reklam