Modern Oblomov
@fgmli
29 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Bir Vahşinin(!) Gözünden Beyaz Adam
Bu konuya ilgi duyduğum için, beyaz adamın keşfettiği topraklardaki “vahşiler” üzerine yazdığı birçok etnolojik kitap okudum. Geçmişte yaşamış insanların yaşamı, düşünüşü, hayatı nasıl anlamlandırdığı, birbirleriyle olan ilişkilerini anlamak, geleceğe tutulan bir ayna işlevi görüyor çünkü. Bu kitap ise daha önce okuduklarımın aksine, bir “vahşi”nin beyaz adamlar üzerine düşüncelerinden oluşuyor.
Kitap hakkında konuşmadan önce yazarı ve kitabın yayımlanış sürecinden biraz bahsetmek gerekecek. Tablolarını satarak geçimini sağlayan bir yazar Erich Scheurmann. Eşiyle on yıldır şehirden uzak bir yarımadada hayat sürer. Bu on yıl boyunca üç çocuk sahibi olup üçünü de kaybederler. O yıllarda bir gezgin gelir adaya ve aileye daha önce hiç duymadıkları Samoa adalarından bahseder. Yabancının anlattıklarından mest olan aile buraya gidebilmek için çoğu varlığını satıp bilet parasını denkleştirmeye çalışır. Nihayetinde Scheurmann, seyahate yalnız çıkar ve 1914 senesinde uzun bir yolculuktan sonra Samoa Adaları’na varır. Upolu Adası’nda Tiavea köyünün şefi Tuiavii ile bir yıl süren bir dostluk kurar. Scheurmann, Tuiavii’nin iki metrelik iri yarı cüssesine rağmen konuşunca yumuşak ve sevgi dolu ses tonunun, dış görünüşünün kabalığından eser bırakmadığını söyler. Orada bulunduğu süre içerisinde kendisine hep dostça yaklaşıldığını, bir misafir gibi ağırlandığını belirtir. Tuiavii ile olan dostluğu artıp onun güvenini kazandıkça, onun beyaz adamla ilgili tuttuğu notlarından haberdar olur. Tuiavii bu notları kendisine sadece okuması için verir, bunları yayımlatmak gibi bir gayesi yoktur. Birkaç ay içinde başlayan 1. Dünya Savaşı için adalardaki tüm beyazlar cepheye gönderilmek istenince yazar, burayı terk eder ve Almanya’ya ulaşması 1918’li yıllara kadar mümkün olmaz. Elindeki notları
Tufan Mitlerinin Çeşitliliği ÜzerineDin
Dinler tarihi alanında önemli eserlere imza atmış Frazer'ın okuduğum üçüncü kitabı. İsminden de anlaşılacağı üzere kitap yedi kıtada anlatılan tufan mitleri üzerine kurulmuş.
İlk bölüm Babil Tufan mitiyle başlayıp sırayla yakın coğrafyalarda anlatılan mitlerle ilerliyor. Yahudi, Hristiyan, Hint, Asya, Yunan, Afrika, Amerika diye devam ediyor bölümler. Bölümler ilerledikçe okuduğunuz metinlerin İncil’de geçen haliyle hem birçok benzerlik hem de birçok farklılık taşıdığını görüyorsunuz. Ancak yazar bu benzerlikleri Hristiyanlığın yayılma sürecindeki misyonerlik faaliyetlerine bağlıyor. Yani milletlerin orijinal tufan mitleri zamanla Yaradılış kitabından etkilenerek ona benzer bir hikaye şeklini alıyor.
Mitlerin kaynağı konusunda önümüze iki cevap çıkıyor. Sümerlere yakın coğrafyada anlatılan mitlerin kaynağı Sümer mitolojisi olarak gösterilirken, uzak coğrafyalardaki milletlerin ise kendi geleneksel mitleri bulunduğu sonucuna ulaşılıyor. Bunlar tüm dünyayı, tüm canlı yaşamını etkileyen evrensel anlatıdan uzak; sadece yerelde yaşayan insanları etkileyen hikayeler olarak gösteriliyor. Kaynağını Sümer’den alan mitlerde insanlara kızan ve onları öldürerek cezalandırmak isteyen bir tanrı karşımıza çıkarken, yerel mitlerde tufanın sebebine çoğunlukla değinilmiyor.
Tufan sonrası hayatta kalma motifinin gemi, kutu, sepet, ağaç kovuğu, kavanoz, dağların yüksek tepeleri, yer altındaki deliklere sığınma şeklinde çeşitlilik arz ettiği görülüyor.
Kitabın sonunda dünyada bilinen gelgitler, büyük depremler ve onun yarattığı tsunamilere yaşanmış örnekler verilmiş. Bölge halkını ve canlıları yok eden doğal afetler neticesinde insanların bu tarz hikayeler anlatması ve zamanla sözlü gelenek içerisinde çağlar boyunca abartılarak anlatılagelmesi sonucu bugün bu mitlere sahibiz.
Tufan