İnsanlar genellikle rahatsız oldukları zamanları sorgular. “Ben şimdi neden rahatsız oldum, neden huzursuzum?” diye sorarlar kendilerine. Ben tam tersiyim. Kendimi iyi ve güvende hissettiğimde tedirgin oluyorum. “Ne oldu şimdi? Ben neden böyle rahatladım?” diye soruyorum kendime. Herkese has bir durum değildir bu bence.
“Acaba” ile başlayan her ihtimal karanlıktı. Ama biz o ihtimallerin hep çok güzel, en azından mevcuttan daha güzel olduğunu düşünüyor, bu yanılgı ile kendi kendimizi yiyip bitiriyorduk. Oysa karanlıkların içinde kötü senaryolar da olabilirdi, mevcut halimizi mumla aratacak senaryolar…