fatih.epub
@fgungen
kendime okuyorum.
Hugo Wolfun yazdığı gibi: "Elbette zaman zaman yüreğim daralmıyormuşcasına neşeli görünüyorum, insan içinde aklım başımdaymış gibi konuşuyorum, dışardan bakıldığında keyfim Allah bilir ne kadar yerinde. Oysa ruh ölümcül uykusunu sürdürüyor, kalbin binbir yarası kanıyor."
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Çünkü hareketlerinin her biri, bende, tıpkı saf saf içime yerleştirdiğim onun bendeki altın varaklı zeminde parlayan diğer suretini öldürüyordu.
Kendi kendime kalınca, vakit kaybetmeden hızla otelime döndüm. Yalnız başıma odaya geldiğimde, beni yeniden bir boşluk ve terk edilmişlik duygusu sardı, bugün sonsuza dek ayrılacağım o genç insana karşı duyduğum arzunun ateşiyle kavruluyor oluşumun da bunda payı vardı. Odanın içinde bir aşağı bir yukarı gidip geldim, gereksiz yere kepenkleri açtım, kıyafetimi değiştirdim, hemen aynanın karşısına geçtim, onu kendime bağlayabilecek kadar bakımlı mıyım diye incelemek için.
O zaman içimi acıtan şey hayal kırıklığıydı... o genç adamın o denli itaatle gitmesinin verdiği hayal kırıklığı... beni durdurmak, yanımda kalmak için hiçbir girişimde bulunmaması... oradan ayrılıp gitmesi konusundaki ilk arzuma minnet ve saygıyla boyun eğmesi... beni kendine çekmek için bir şey yapmak yerine... beni yoluna çıkan bir azize gibi görmesi sadece... ve beni görmemesi... bir kadın olarak hissetmemesi.
Oysa minnet ifadesi insanlarda çok nadir görülen bir şeydir, özellikle de minnet duygusu büyük olanlar, duygularını açığa vuracak ifadeyi bulamazlar; şaşkın şaşkın susarlar, utanırlar, zaman zaman da duygularını saklamak için yüzlerini asarlar. Oysa şimdi, Tanrı'nın gizemli bir yontucu gibi duygulara dair tüm jestlerin manalı, güzel ve canlı bir şekilde dışarıya vurmasını sağladığı bu insanda minnet duygusunun ifadesi de tıpkı tutku gibi bedenin özünden gelen bir ışık saçıyordu.