Fidan Kaya
@fidankaia
75 okur puanı
Temmuz 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Zülfü Livaneli'nin "Huzursuzluk"tan sonra okuduğum 2 kitabıydı "Serenad". Hikaye değil hikayelerin derinliği beni geçmiş dönemlere götürdü. Maya oldum, Ayşe oldum, Nadia oldum, Max oldum. Her personanın hikayesini bu kadar derinden ve canlandırılabilir şekilde tasvir etmesi hikayeyi daha çok sevmemi sağladı. Bazı kitaplar vardır, okuduktan sonra yaşamış gibi olursunuz o kitabı. Bu kitap benim için böyle bir kitaptı. Her anı, her duyguyu yaşadım. Ayrıca sevdiğim bir nokta daha okudukça tarihten bu kadar fazla bilgi öğrenmem oldu.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
ne zaman masumiyetimizi bu kadar kaybettik acaba içimizdeki konuşan kuşu gönderdiğimizde mi şeytan olduğumuza inandırıldığımızda mı yoksa portugamızı kaybettiğimizde mi? Çocuk olmak, çocukça hayal dünyamızda kaybolmak, çocukça düşünmek ve çocukça sevmek. Canım Zeze, o kadar çok sevdim ki seni o küçücük kalbine her şeye rağmen doldurabildiğin sevgini, masumiyetini, bazen olgunluk, bazen ise cesaretini.
Okurken büyük heyecanla başladım ve birkaç saat içinde bitirdiğim bir kitap oldu. Masumiyetin , çocuk olmanın, değerin ve sevginin aynı zamanda sevgisizliğin, büyükler olarak çocuklara bazen kızdığımızda önemsiz şeyler için, onlarda nasıl düşünceler oluşturduğunun ve nasıl hissettiklerini gözardı etmemizin tokat gibi çarptığı bir kitap. Ne acı büyüdükçe hepimiz bir zamanlar çocuk olduğumuzu unutuyoruz ve içimizdeki çocukla iletişimi koparıyoruz. Bir çocuğun hikayesini okuduğunuzu zannederken defalarca kendi çocukluğunuza iniyorsunuz ve o "yaramaz şeytana" her seferinde daha çok sarılmak istiyorsunuz ve aslında şunu da farkediyorsunuz ki sarılmak istediğiniz sadece o çocuk değil, kendi çocukluğunuzdur da. Kitap bazen güldürüyor, bazen neşelendiriyor, bazen ise derin bir hüzün yaşamanıza sebep oluyor. İstemsizce gözyaşlarınız dökülüveriyor yanaklarınızdan.
Virginia Woolf'u uzun zamandır feminist ve feminizmin ve kadın hakları savunucusu olarak biliyordum lakin kitabını ilk kez okudum ve sanırım okuduğum en zor kitaplardan biri olabilir.
Zorluğun getirdiği inanılmaz bilinç akışı yazım şekliyle her seferinde yazdığı düşünceler, bakış açıları, gözlem yeteneği beni hayrete düşürdü. Bir insan nasıl olurda cümleleri, pardon, hatta kelimeleri bile dansa kaldırabilir. Örneği kesinlikle bu kitap. Düşünceler, fikirler, duygular, karakterler, tutumlar, gözlemlerin adeta valsa çıktığı okurken zihninizin de o cümlelerle birlikte dans ettiğini fark ediyorsunuz.
Okurken bazen ben ne okudum oluyorsunuz ve kitabın içinde kayboluyorsunuz lakin yazar sonradan yolu gösteriyor ve sanki tünelde ışık bulup yola devam ediyorsunuz. Okurken çeşitli duygular hissedebiliyorsunuz. Öfke, neşe, soğukluk, sıcaklık ve bazen de hiç anlam veremediğiniz duygular..
Virginia Woolf manik-depresifti. Düşüncem şu yönde ki, kendine dönemeyen insan, içine bakamayan insan ve bunları yaşarken bunalıma girmeyen insan böyle bir kitabı yazıp, ortaya böyle bir kitap çıkaramazdı. Hayran kaldım.
