Kuş ve Ben
Şimdi feryat figan ağlasam,
İçimin şelaleleri dökülse uçurumlardan;
Kim görecek, kim duyacak bu gürültülü yalnızlığı?
Belki yaralı bir kuş sezer bu sızıyı,
Arkasında koca bir yangını, onca yükü bırakıp
Kendi göğünden kaçan yorgun bir kuş...
Oysa bak, o gürül gürül şelaleler de çekildi yatağına,
Göz pınarlarımın kuyusu çatlak, toprak çorak.
Şimdi ne o yaralı kuşun gölgesi var ufukta,
Ne de bu ıssızlıkta beni teselli edecek bir yankı.
Ne içimde çırpınan bir kanat sesi kaldı artık,
Ne de gözümde dünyayı yıkayacak bir damla yaşım...