"Çatı çökerse hepimiz altında kalacağız. Ülkenin bir yanı feryat figan, öte yanı güllük gülistanlık olamaz."
Odysseus gittiğinde ben de yitirdiği sevgilisi Patroklos'un başında feryat figan eden Akhilleus gibi mi olacaktım?
En büyük gâye, âhiret saâdet ve selâmetidir. Bin sene yaşayan ve birçok hazineye mâlik olan bir kişi bile, ölümden sonra, dünyadaki hâllerini yalnız bir rüya makamında telâkkî eder. Ebedi kalacağı hâneyi îmar ve tenvir etmeye muvaffak olamamışsa, devamlı âh-vâh eder, vâveylā koparır, büyük bir pişmanlıkla feryâd ü figân eder. Cenâb-ı Hak cümlemizi (kâmil bir îmân ile ebediyet yurdumuzun îmârına) muvaffak buyursun! Dünya muhabbetinin zerresini bile nasib etmesin! Amin!"
Gittin feryad-ü figan yalnızlığıma
Yitik nağmelerimi bul bile diyemedim
Sana son baharımda kal bile diyemedim
"Bir mahallede bir deli varmış. Herkes ona 'deli' dermiş. O mahallede kuyuya bir adam düşmüş. Görenler: 'Eyvah adam düştü, ölüyor, ip getirin' diye bağırmaya başlamışlar.
Deli, bu vaveylayı duyunca koşup gelmiş. Çabukça kuyuya inmiş adamı sırtlayıp çıkarmış.
Görenler, biz buna deli diyorduk ama deli değil veliymiş demişler.
Deli demiş ki:
'Siz merak etmeyin, ben ona bakar, temizlerim, siz gidin. Herkes gitmiş. Biraz sonra feryad u figan kopmuş. Gelip bakmışlar ki deli kazazedeyi kuyunun yanındaki ağaca asmış.
'Yahu niye böyle yaptın?' diye sormuşlar.
'Islanmıştı, astım kurutuyorum.' demiş.
Gördün mü, ortada bir muvaffakiyet ve iyi niyet var; amma adam öldü."
Hepimiz hayat denilen kabugun üzerinde, uçurum kabuğunun üzerinde akrobasi yapar gibi maskeler takarak yaşıyoruz. Kimi zaman nefret ediyor, kimi zaman öfkeleniyor, kimi zaman âşık oluyor, kimi zaman feryat figan ağlıyoruz. Tüm bunlar birer akrobasi ve bizler gitgide hastalandığımızı ve ölüme yaklaştığımızı unutuyoruz.
