Bazen içimdeki o büyük sürekli var olan, tek ve aynı kalan, büyük “Ben”in, hayal gücümün bir ürününden, bir çeşit hayali bir arkadaş ve dosttan başka bir şey olmadığını düşünüyorum. Ta içimde, onun hakkında ne düşünürsem düşüneyim, ne yaparsam yapayım, her an ve her yerde tüm davranışlarıma ve duygularıma refakat ettiğini hayal edebildiğim bir dost ve arkadaş. Veya yolumu şaşırmak istemediğimden zihnen ve ruhen yarattığım, bana yol gösteren bir kılavuz.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
İçime baktığım zaman kendimin aynısı olmayan, beni ben yapan, ama gerçekten ben yapan, deli gibi akan düşünce ve algılama ırmağından başka bir şey göremiyorum.
Eğer karşılığında sevgi uyandırmadan seviyorsanız, yani seven bir kişi olarak dışa vurma yoluyla, kendinizi sevilen bir kişi yapamıyorsanız, o zaman sizin sevginiz güçsüzdür, bir talihsizliktir.
Şu yeni iktidar biçimi olan manipülasyon kaçınılmaz olarak zamansal düzeyde kendini gösterir.
Çağımızın kabalığı başkasının zamanını hesaba katmamak ve ötekinin zamansal farklılığına gözünü kapamaktır.