Bazen içimdeki o büyük sürekli var olan, tek ve aynı kalan, büyük “Ben”in, hayal gücümün bir ürününden, bir çeşit hayali bir arkadaş ve dosttan başka bir şey olmadığını düşünüyorum. Ta içimde, onun hakkında ne düşünürsem düşüneyim, ne yaparsam yapayım, her an ve her yerde tüm davranışlarıma ve duygularıma refakat ettiğini hayal edebildiğim bir dost ve arkadaş. Veya yolumu şaşırmak istemediğimden zihnen ve ruhen yarattığım, bana yol gösteren bir kılavuz.
İçime baktığım zaman kendimin aynısı olmayan, beni ben yapan, ama gerçekten ben yapan, deli gibi akan düşünce ve algılama ırmağından başka bir şey göremiyorum.