Ömür boyu ruhu bir yeraltı yangını, bir mayın ateşi gibi için için kavuran tutkuların varlığına inanmıyorum. Böyle bir şey olabilir de ama bence hayat bu tür yangınları söndürür.
Etrafı düzenliydi, cüzdanı düzenliydi. Belki de sadece ruhunda her şey o kadar düzenli ve uyumlu değildi, anlarsın ya... Görünüşe bakılırsa insan dışsal düzenle, içerideki bir düzensizliği gizliyor.
Bir insanın tek bir tür mevkii olabileceğini, bunun da karakteri olduğunu söylerdi.
İnsan bir hedefe ulaşmaya çalışmak için sevemez. Kendini kasarak, hesap kitapla sevemez. Yoksa aslında sadece böyle sevilebilir mi dersin? Eh, en azından ben böyle sevdim.