Figenlibrary
@figenlibrary
Biz insanlar her zaman kaygıları ve emelleri olan her daim geçici birer süstük!
125 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Bu kitabı okurken kafam biraz karıştı diyebilirim. Polisiye gibi başladı ama bildiğimiz Tanpınar anlatısı da değildi. Ahmet Hamdi Tanpınar var ama alıştığımız mesafeden değil; daha huzursuz, daha şaşkın, daha insan hâliyle.
Açıkçası son ana kadar katili bulurum sandım. İpuçlarını toparlayıp bir yere varacağımı düşündüm ama kitap buna izin vermiyor. Bir cinayet var, suçlama var, karmaşa var; fakat net bir cevap yok. Başta bu durum beni rahatsız etti, sonra bunun bilinçli bir tercih olduğunu fark ettim. İçindeki fotoroman havasını da sevdim; okuması akıcı, merak duygusu sürekli canlı.
Murat Menteş’in Tanpınar’ı okuyan, seven ve onu gerçekten anlayan biri olduğu çok belli. Tanpınar okumayan, onun ruh hâline temas etmeyen biri böyle bir metni yazamazdı. Herkese hitap eden bir kitap değil ama klasik bir polisiye beklentisini özellikle boşa çıkaran, farklı bir edebî eser diyebilirim.
Gerçekle tuhaf olan arasındaki sınırın giderek bulanıklaştığı bir kitap
@murat_mentes__ kaleminden #tanpınarahuzuryok @everestyayinlari ndan çıktı.
#MuratMenteş #AhmetHamdiTanpınar
instagram.com/p/DUDfDsuDAbV/?...
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Puan vermedi
Kitapta Nijerya önemli bir yer tutuyor. Anlatıcı, Nijerya’dan Amerika’ya uzanan bir hayatın içinden bakıyor olaylara. Hem geldiği ülkeyle hem de yaşadığı şehirlerle arasında bir mesafe var. Bu yüzden kitapta aidiyet, yabancılık ve kökler meselesi sık sık hissediliyor.
Teju Cole, Nijerya’yı sadece bir ülke olarak değil; hafıza, geçmiş ve kimlik üzerinden anlatıyor. Büyük olaylardan çok, günlük hayatın içindeki küçük ayrıntılarla ilerliyor. Okurken zaman zaman yavaşlıyor ama bu da metnin doğasına uygun. Daha çok hissettiren ve düşündüren bir anlatımı var.
#HırsızaHerGünBayram
#TejuCole #Nijerya
#ÇağdaşEdebiyat #DünyaEdebiyatı
instagram.com/p/DUP-4jojDNv/?...
Puan vermedi
Çocukken ailemin kitaplığından alıp okuduğum eserlerdendi Fakir Baykurt.
Yılanların Öcü, Kaplumbağalar, Onuncu Köy…
Yazarla tanışmam eskilere dayanır.
Yaz tatili bitip okullar açıldığında Türkçe öğretmenimiz “Ne okudunuz?” diye sormuştu.
Fakir Baykurt demiştim.
“Öyle bir yazar yok” demişti.
Ben de ispatlamak için kitabın ikinci baskı, Remzi Kitabevi çıkışlı olduğunu söylemiştim.(Sağdaki üstte üc kitap)
Sınıf gülmüştü.
Ama umurumda olmamıştı.
Sonra Yılanların Öcü filmi denk geldi televizyonda.
Ardından Arif Sağ’ın saziyla
“Özde ben bir insan olmaya geldim.”
Geçen perşembe kizi Işık Baykurt bir söyleşiyle karşımıza çıktı.(Sabırsızlıkla beklediğim)
Anlatılanlar, bir yazarın yalnızca eserlerini değil;
duruşunu, tanıklığını ve sözünün yükünü hatırlattı.
Dinledik, düşündük, sorular sorduk.
Fakir Baykurt vardı.
Bu kitapları yazmıştı.
Ve ben onları okumuştum.
Maziden gelen ama eskimeyen bir isim benim için.
Fakir Baykurt okumak, geçmişe bakmak değil;
hâlâ bitmemiş meselelerle yüzleşmektir.
Çünkü anlattıkları sadece bir döneme ait değil.
#FakirBaykurt #TürkEdebiyatı #ToplumcuGerçekçilik #inadınaedebiyat #okumahali
instagram.com/p/DUU8a0nDKMV/?...
Puan vermedi
Erdal Öz’ü eskiden beri kitaplarıyla tanırım. Onun dili, bakışı ve insanı derinden etkileyen samimiyeti her zaman farklı olmuştur. Bu kitapta, cezaevinde tanık oldukları, gözlemleri ve konuşmaları öyle canlı ki sayfalar arasında kayboluyorsunuz.
Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan… Onlarla konuşurken yaşananlar yarım kalmış, tahliye olmuş ama Erdal Öz’ün tuttuğu notlar yıllar sonra kitabın sayfalarında hayat bulmuş. “Gülünün Solduğu Akşam”, anı, belge ve anlatının iç içe geçtiği, hüzün ve umut dolu bir okuma deneyimi sunuyor ama mendilleri hazır tutun Bu kitabı okuduktan sonra Defterimde Kuş Sesleri kitabıyla da devam edebilirsiniz .
@canyayinlari
#ErdalÖz #GülününSolduğuAkşam #denizgezmiş #huseyininan yusufaslan
instagram.com/p/DUkkvJqDOC0/?...
Puan vermedi
Roma Hikâyeleri, Jhumpa Lahiri’nin İtalya’ya taşındıktan sonra İtalyanca yazdığı bir kitap. Zaten onun yazı dili hep sakin ve mesafeli ama bu kitapta o duruluk daha da hissediliyor.
Kitaptaki hikâyelerde genelde yabancılık, aidiyet, evlilikler içindeki sessizlik, anne–çocuk ilişkileri ve şehirde tutunmaya çalışan insanlar var. Büyük olaylar değil; daha çok iç dünyada yaşanan küçük kırılmalar. Roma arka planda ama aslında asıl mesele insanlar.
Bazı karakterler göçmen, bazıları evliliğinde sıkışmış, bazıları yalnız. Ortak noktaları ise bir yere ait olamama hissi. Yazar bunu çok sade ama etkili veriyor.
Ben kitabın bu dingin havasını sevdim.Okuyanlar,okuyacak olanlar kendi bağını kursun istedim.
@domingo_yayinevi
#romahikayeleri #jhumpalahiri #italyanedebiyatı
#dünyaedebiyatı
instagram.com/p/DUsQQjnDLSx/?...
