“Ben en korkaklarından biriydim, diye devam etti, fakat başkalarına cesaret vermek için, kendimi yürekli gibi göstermeye çalışırken, ben de cesur oldum...
Herkesin bahar bahçe olduğu yerde, yaprakları dökülmüş bir ağaçmışım gibi artık biraz yaşamak. Hani herkes hayata bir yerinden tutunmuş da bana yer kalmamış. Hani kalabalıklar arasında tek başıma bir masada oturup üzgün üzgün etrafı izlemek gibi. Herkesle dolu bir kimsesizlik bu.