🖋️🖋️
Sanki uzun mesafeler boyunca yürümüş gibi yorgunuz ama geldiğimiz hiç bir yer yok. Sanki her şeyi çok seviyormuş gibi yapıyoruz ama dünyamız kaskatı, içinde neredeyse hiç sevgi yok. Sanki her düğümün çözümünü biliyormuş gibi konuşuyoruz ama her yaptığımızla, söylediğimizle düğümler daha da çözülmez hale geliyor. Milyon tane kitap deviriyoruz görünüşte ama kitaplardan hayata yayılan hiçbir bilgelik yok. Herkes ne kadar da doğruluk timsali olduğunu ispat etmenin derdinde. İyi de hayatın fotoğrafına bu kadar eğrilik nereden karışıyor? Sanki aynı derdin dertlisi, aynı yolun yolcusu kocaman kalabalıklarmışız gibi konuşuyoruz. Bir küçük kıvılcım yetiyor oysa aramızda koca koca yangınlar çıkartmaya. Aramızda biri bir diğerine " Yalnız değilsin! " dediğinde , hepimizi üşüten bir yalnızlık rüzgarı esmiyor mu her yanımızda ?
Herkes unutulur..
Herkesin yeri dolar.
İnsanlar gider ve hayat devam eder.
Kimse yok diye dünya dönmekten vazgeçmez.
Birisi gitti diye hayat bitmez.
Severken unutuyoruz.
İnsanlar bir gün gitmek için girer hayatımıza.
Biz bunu kabul edemeyiz başta.
Sonra biter.
Ve hayat devam eder..