"Aile keşke bir çatının altına koyulan bir kadın ve erkeğe 'anne, baba' demek kadar kolay bir kavram olsaydı Osman, o zaman hepimiz bir şekilde mutlu olabilirdik. Buradaki insanlar ne kadar yalnızsa, ben de o kadar yalnızdım. Ailesi olup da yalnız olan onlarca insan tanıyorum, dışarıya çıksan sen de onlardan birine rastlarsın muhakkak." Rahatsız olmuş şekilde başımı yana çevirdim. Hepsi kapalı bir kutu gibiydi o insanların, kilidi sadece içeriden açılabilen.
"Arada fark var," diye yanıt verdi sakin bir şekilde.
"Aradaki fark ne, biliyor musun? Siz çalışmanın, bir gün kazanacağınız paranın sizi istediğiniz hayata ulaştıracağına dair bir umut taşıyorsunuz bense bunun parayla bile yerinin dolmayacağını biliyorum. Her şeyi olan insanların aslında hiçbir şeye sahip olmadıklarını duymadın mı? Umutları, hayalleri yoktur onların ama ben sizi ne kadar anlayabilirsem siz de beni o kadar anlayabilirsiniz. Ben ne kadar safsam, siz de o kadar safsınız aslında."
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
"Parayla mutluluğu satın alabilirsin. İnsanların sana kibar davranmasını, sana gülümsemesini ya da seni dinlemesini sağlayabilirsin, öte yandan paran yoksa kendinden vermek zorundasın. Alamadığın, sahip olamadığın her şey için kendinden veriyorsun. Hayalleriniz, umudunuz, ruhunuz, insanlığınız... Elde edemedikleriniz arasında yok oluyor bunlar."
"Gözlerini kapatmalısın," dedi Kübra kulağıma doğru. Ne düşündüğümü anlamış olmalıydı. "Çiçek, hep böyle söyler. Yoksa diğer insanlara üzülmeden tek bir adım bile atamazsın. Ama bencillik iyidir, benciller her zaman ilerler, durup yardım edenler daima geride kalır." Gözleri, bir şey ararcasına yola dikildi. Dudaklarını birbirine bastırıp derin bir düşünce seline kapıldı.
Kardeşimin, bu kimsesiz yoksulluğun içinde insanlığını da kaybetmeye başladığını hissetmeyi bırakamadım. Kübra'nın fısıldadığı cümle, soğuktan daha keskindi. Hayatta kalabilmek için insanlığından feragat ediyordu.
Kendi tarzıyla bana meydan okuduğunun farkında mıydı acaba? Dudaklarımı büküp önüme baktım. Önümdeki iki seçeneğe... Bu, bana büyük bir haz verdi. Önümde daima tek bir yol olurdu, hayatımdaki her şey, olması gerektiği gibi ilerlerdi ve o kahrolası insanlar ya da gösteriş budalaları, bunu bir an olsun değiştirmeme izin vermezlerdi. Ve daha önce bu oyunu yüzlerce kez oynamış olsam da o masalarda, hiçbir zaman kazanmak için oynamazdık. Çünkü hiçbirimizin kaybedeceği şeyleri olmazdı, eksilen her şeyin yerine daha iyisi, daha fazlası gelirdi. Bu oyunlardan birini en son oynadığımda bir araba kaybetmiştim ama kimsenin umurunda olmamıştı. Birinin koleksiyonuna, ihtiyacı olmayan bir parça daha dahil olmuştu sadece, Şimdi ise kazanmam gerekiyordu ve bunun bir anlamı vardı. Kaybetme olasılığın olmadığı sürece kazanmanın bir anlamı olmadığını bu masada öğreniyordum, her ne için olursa olsun...
