" Violet, blue, green, red to keep me
At arm's length don't work
You try to push me out
But I just find my way back in
Violet, blue, green, red to keep me out
I win
There's things I wanna say to you
But I'll just let you live
Like if you hold me without hurting me
You'll be the first who ever did
There's things I wanna talk about
But better not to give
But if you hold me without hurting me
You'll be the first who ever did "
Evrenin Polialektik Boyutlu Genişlemesi:
Evrenin Polialektik Boyutlu Genişlemesi: Klasik Yaklaşımların Ötesinde Bir Bakış
Yazan: Cevat ORHAN
Giriş
Evrenin yapısı ve genişlemesi, yüzyıllardır insanlığın en temel sorularından biri olmuştur. Modern kozmoloji, bu sorulara yanıt ararken, evrenin genişlemesini açıklamak için "balon" veya "uçan halı" gibi benzetmeler kullanır. Ancak bu benzetmeler, evrenin karmaşık ve derin doğasını tam olarak yansıtmaktan uzaktır. Bu makale, yaygın kabul görmüş bu modellerin eksikliklerini ele alarak, evrenin genişlemesine dair daha kapsamlı ve sezgisel bir anlayış sunan polialektik bir yaklaşıma odaklanacaktır.
Gündelik Benzetmelerin Yetersizliği
Fizik eğitiminde sıklıkla kullanılan balon benzetmesi, evrenin genişlemesini bir yüzeyin büyümesi üzerinden açıklar. Balonun yüzeyindeki noktalar (galaksiler), balon şiştikçe birbirinden uzaklaşır. Bu model, galaksilerin birbirinden uzaklaşmasını gösterse de, evrenin üç boyutlu bir uzayda bir "dış" boşluğa doğru genişlediği yanılgısını yaratır. Benzer şekilde, "uçan halı" benzetmesi de evrenin düzlemsel bir yüzey olduğu ve bu yüzeyin kenarlarından genişlediği fikrini akla getirir. Ancak bu modellerin her ikisi de, evrenin bir kenarı, bir merkezi veya bir "içinde" genişleyeceği bir boşluk olmadığı gerçeğiyle çelişir.
Bu benzetmelerin yarattığı temel sorun, evrenin genişlemesini, gündelik hayatımızdaki fiziksel nesnelerin hareketi gibi algılatmasıdır. Oysa evren, ne bir yüzey ne de bir cisimdir.
Sonsuz, Sonlu ve Yönsüz Genişleme Paradoksu
Klasik fizik, bir şeyin ya sonlu ya da sonsuz olduğunu savunur. Ancak evrenin yapısı bu ikiliğin ötesine geçer. Evrenin sonlu ama sınırsız olduğu düşüncesi, matematiksel bir küre gibi, yüzeyi sonlu olan ama üzerinde bir son noktası olmayan bir yapıyı işaret eder. Bu durum, sonsuzluğu niceliksel bir
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Sanat Ruhun Yansıması mı, Yoksa Sadece Bir Beceri mi?
Sanat Ruhun Yansıması mı, Yoksa Sadece Bir Beceri mi?
Cevat Orhan
Giriş: Yapay Zekânın Fırça Darbesi ve Yeni Sınırlar
Günümüz dünyası, her şeyin bir tuşa basarak üretilebildiği, sanal ve dijital formların gerçekliğin yerini aldığı bir çağa evriliyor. Bu dönüşüm, en eski insanlık aktivitelerinden biri olan sanatı da temelinden sarsıyor. Yakın zamanda bir yapay zekâ yazılımının, insan jürili bir sanat yarışmasında birincilik ödülü kazanması, bu tartışmayı alevlendirdi. Bir zamanlar tuvalin başında geçirilen saatlerin, kilin şekil almasının ya da bir şiirin sancıyla yazılmasının ürünü olan sanat, şimdi algoritmalarla ve kodlarla yaratılıyor. Peki, bir duygu, bir yaşanmışlık ve bir ruh taşımayan, sadece mükemmel bir formdan ibaret olan bu eserler gerçekten sanat mıdır?
Bu noktada, zanaat ile sanat arasındaki kadim ayrım yeniden gündeme geliyor. Zanaat, bir işi teknik olarak en kusursuz şekilde yapabilme becerisiyle ilgilidir. Bir marangozun mükemmel bir masa yapması, bir demircinin kusursuz bir kılıç dövmesi gibi. Bu, öğrenilebilir, geliştirilebilir ve tekrarlanabilir bir beceridir. Oysa sanat, bu teknik mükemmeliyetin ötesinde, insanın içsel yolculuğunun bir yansımasıdır. Sanat eseri, sanatçının ruhunun acısını, sevincini, hüznünü ve yaşadığı tüm karmaşıklıkları barındırır. Bu yüzden bir resim, sadece renklerden ibaret değildir; bir duygunun, bir düşüncenin, bir ruh halinin somutlaşmış halidir. Bu bağlamda, dijital sanat ve yapay zeka tarafından üretilen estetik formlar, ne kadar mükemmel olursa olsun, sanatın bu ruhani boyutunu taşıyabilir mi?
Zanaat ve Sanatın Tarihi Ayrımı
Yapay zekâ ve dijital teknolojiler, kusursuz formlar yaratmada ustalaşsa da, asıl soru şu: Bir eseri sanat yapan nedir? Bu sorunun cevabı, sanat ve zanaat arasındaki temel ayrımdan geçer.
Zanaat, bir
bpd nd loveŞiir
-
It's difficult, but please try to understand,
my behavior is something I cannot command.
At first, I'll be serene like a sweet daydream,
but then unstable and intensely extreme.
Enter at your own risk, but be aware,
loving me can turn into a nightmare.
I'm like a grenade, don't pull my trigger,
I'll explode your mind with raging rigor.
My infatuation is like poetic idealization,
but feeling unloved leads to devaluation.
The first hint of believing you're quitting
will result in my psyche automatically splitting.
When I begin to feel like I'm not good enough,
I'll try to push you away and call your bluff.
You may label my actions as pathetic dumbness,
but this is me feeling empty with numbness,
so I make no apologies for the ghosting silence
when my demons set restrictions like sly tyrants.
I try to block out regular paranoid suspicions,
so don't think I'm petty when setting conditions,
but with abandonment issues, I struggle to trust.
Please be sensitive as being patient is a must.
Be warned, my moods are regularly inconsistent.
My double standards may make you feel distant.
Carl Jung and the Shadow (Jack E. Othon)
(...) Have you ever said or done something really shitty, mostly on an impulse, that you later regretted? After the damage was done and the other person involved was hurt, you couldn’t bury your shame fast enough. “Why did I say that?” you might have asked yourself in frustration. It’s that “Why?” question that indicates the presence of a blind spot. And though the reason for your reaction may have been obvious (perhaps even “justified”), the lack of control you had over yourself betrays the existence of a different person lurking beneath your carefully constructed idea of who you are. If this person is coming into focus for you, congratulations—you’ve just met your shadow self. (...)
The “shadow” is a concept first coined by Swiss psychiatrist Carl Jung that describes those aspects of the personality that we choose to reject and repress. For one reason or another, we all have parts of ourselves that we don’t like—or that we think society won’t like—so we push those parts down into our unconscious psyches. It is this collection of repressed aspects of our identity that Jung referred to as our shadow. (...) However, the problem is that you’re not necessarily aware of those parts of your personality that you reject. According to Jung’s theory, we distance ourselves psychologically from those behaviors, emotions, and thoughts that we find dangerous. Rather than confront something that we don’t like, our mind pretends it does not exist. Aggressive impulses, taboo mental images, shameful experiences, immoral urges, fears, irrational wishes, unacceptable sexual desires—these are a few examples of shadow aspects, things people contain but do not admit to themselves that they contain. Here are a few examples of common shadow behaviors:
1. A tendency to harshly judge others,