"Bir daha sövme bu şehre Firuze."
"Niye?"
"Sen özlemezsin ama o belki de senin en kara ayazını bile özlemiştir."
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Ne seni bana verdiler ne de seni almama izin verdiler Firuze. Ne seni bana verdiler ne seni bana bıraktılar. Ne seni bana verdiler ne de seni alacak kuvveti bende bıraktılar. Söke söke aldılar, seni de benden söke söke aldılar."
"Bir çiçek gibi bakayım sana, her bir yaprağını özenle büyüteyim, her şeyden ko-ruyayım... Seni bana versinler ve hiç alamasınlar isterdim. Firuze," diye seslendi. Cevap vermekten başka çarem yoktu.
"Firuze," diye sayıkladı yine. Yanağımı şakağına dayadım ve tek bir cümle beklediğim dudaklarından dökülen cümleleri dinledim. "Daha küçücük bir çocukken yaşıma vazife olmayan isteklerim vardı Firuze," dedi tok değil, aksine kırgın, sitemli, kederli bir sesle. "Sen her düştüğünde, hastalandığında, ağladığında... Seni bana versinler isterdim." Belimdeki elinin baskısını artırdı, beni ona hiç vermemişlerdi. Sesindeki tüm kırgınlığı, sitemi ve kederi bir çorak toprağın suyu çekişi gibi çektim. Göğsüm acıyla şişti. "Seni bana versinler ve hiç alamasınlar isterdim. Seni bana versinler, seni bana versinler Firuze..." diye sayıkladı.
"Ben babana bir kez daha. kazandırmayacağım Firuze," dedi. O böyle söyleyince korkum azalmadı, ağlayışım şiddetlendi.”Babana bundan sonra tek bir şeyi bile kazandırmayacağım."