Ölmekte olan bir halk şimdiye tahammül eder, geleceği reddeder ve mutluluğu geçmişin büyüklüğünde, yarım yamalak hatırladığı ihtişamında bulur. Ölmekte olan bir halk kendini savunma silahlarıyla donatır, geleceğe karşı tankla tüfekle direnir. Büyüklük kaybolunca, büyüklüğe inanç da kaybolur. Ölmekte olan bir halk şiirin öldüğünden, güzelliğin solduğundan sürekli yakınır. Sonra, dağlar bir zamanlar olduğu gibi göklere yükselmez, kızlar o kadar güzel değildir. Sonra vecd hali yerini hoşgörüye bırakır, bütün o anlamsız acıların yerini derin bir sızı alır; ardından bir tiyatro sahnesinde olduğu gibi ışık yavaşça azalır.... ve dünya biter. Bir şair nasıl ölürse, bir halk da öyle ölür.
John Steinbeck