Fakat, mesele bu değildi; mesele, bir şeyleri, sıcak bir çorbanın kokusunu duyar gibi hissedebilmekti. Bense bunu hiç becerememiştim. Ne tabiatı, ne insanları, ne de olup bitenleri hiç sevmemiştim; kendimi bile, kendi yaptıklarımı bile.
Kalp kırmak ne fena şey. Nelere sebep olacağını kestiremiyor insan. Önce öfkelenecek, üzülecek birileri; sonra da -belki- sevmeyi unutacak. Sevgi Soysal bir başka kitabında, "İnsanları sevmemeye başladı mı insan, insan gibi yaşamayı da sevmemeye başlıyor."