Ne tuhaf değil mi? En yakınlarımıza kalbimizi açamıyoruz, sonra gidip bir yabancıya içimizi döküyoruz.
HAYATTAN KESİT
(DUYGULARIMIZ.. LÜTFEN OKUYUNUZ)
Karanlıkların gündüze hakim olduğu vakit
Başını yastığa koyup acı günlerini hatırlarsın.
Sonra hıçkıra hıçkıra ağlamaya başlarsın içinden kimse duymadan...
Gözlerinden akan yaş damlası sıcacık yastığını ıslatır.
Yastığını ters çevirdiğin vakit o soğukluğun verdiği mutluluk hissi.....
Ansızın bir karar verirsin. "BİR DAHA ÜZÜLMEYECEGİM. KİMSEYİ UMURSAMAYACAĞIM." diye.
Sabah olur şişmiş çanak gözlerle hiçbir şey olmamış gibi davranırsın bir dahaki geceye kadar. Sonra ki gece ne mi olur? Dediğin sözün yalan olduğunu anlarsın.. ve tekrar üzülmeye devam edersin.