Konuşmayı yeğliyorum, çünkü konuşmak için iki kişinin var olması gerekir, yalnız şu rezalet telefon dışında, telefonda bu durumda seslerin yüzleri yoktur.
Yüzleri ve saçları yaşlandıran zaman şiddetli duyguları da yaşlandırır ama daha çabuk. İnsanların çoğu budala olduğu olduğu için, bunu fark etmemeyi başarırlar ve alışkanlıklaktan başka bir şeyin kalmadığı yerde hala sevdiklerini sanırlar... Üst düzey yaratıklar, yine böyle bir yanılma olasılığından yoksundurlar, çünkü onlar aşkın sürekli olmadıklarına inanamadıkları gibi aşk bittiğinde yerine bıraktığı saygı ya da minettarlığı da aşk sayıp aldanmazlar.
Bu işler insana acı verir ama geçer. Eğer her şeyden olan hayat bile sonunda geçip gidiyorsa, hayatın anlarından başka bir şey olmayan aşk ve acı ve de bütün öbür şeyler nasıl geçip gitmesin ki?