Çocuk yapmak kutsal bir ödevdir.
Ana babayı birbirine daha çok yaklaştırır. Bazı kimseler çocuğu yük sayar, kim demiş bunu?
Çocuk dünyanın en büyük saadetidir.
Ruhlar anlaşır, her işi beraber yapmaya başlarlar, birbirlerinden gizlileri olmaz.
Hele çocuklar gelmeye başlayınca, en çetin devrelerde bile kendilerini ihtiyar hissederler; yeter ki sevgileri, metanetleri sarsılmasın.
Bu durumda neşeyle çalışmak, çocuklar uğruna fedakarlıklara katlanmak da ayrı bir zevktir.
Çünkü zamanla onlar bu senin yaptıkların için severler; yani ilerisi için Sevgi tasarrufu yapmış olursun. Çocuklar büyüdükçe onlar için örnek, dayanak olduğunu hissedersin; sen ölünce onlar ömürleri boyunca senin duygularını, fikirlerini taşır, senin benzerin olurlar.