“…korkunç bir umutsuzluk içindeydim, mahvolmuştum, ben mahvolmuş bir haldeyken bir başkasını nasıl kurtarabilirdim? Ayrıca, o zaman birini kurtarmak isteyip istemediğimi nereden biliyorsunuz? O sırada ne hissettiğimi nereden biliyorsunuz?”
Reklam
Qəmdən öldüm, demədim hali-dili-zar sana - Füzuli M.
“Qəmdən öldüm, demədim hali-dili-zar sana,
Ey güli-tazə, rəva görmədim azar sana!
İç meyi-nab ki, bağrından edər cümlə kəbab,
Atəşi-eşq ilə, üşşaqi-ciyərxar sana.
Meyi-gülgundə deyil nərgisi-məstin əksi,
Qədəh olmuş, göz açıb, aşiqi-didar sana.
Arizin gül-gül edibdir meyi-gülgün tabi,
Vəh ki, bir güldən açılmış neçə gülzar sana.
Bağə seyr et bu ləbi-ləl ilə kim, qönçəvü gül,
Göstərə xuni-dilü dideyi-xunbar sana.
Der idim qamətinə sərv, vəli, özgə imiş.
Hərəkatü rəvişü şivəvü rəftar sana.
Əyilib tərfi-binaguşinə dərdi-dilimi
Ya o taqin deyə, ya türreyi-tərrar sana.
Ta giriftarinəm: azad ola bilməm qəmdən -
Hiç kim olmasın, ey şux, giriftar sana!
Ləli-nabın həvəsi bağrımı qan eylədiyin,
Ah kim, qanlı yaşım qılmadı izhar sana.
Ey Füzuli, fələkin var səninlə nəzəri
Kim, qəmü möhnətini verdi nə kim var sana.”
“İnsan ölümü unutmak için yaşar, ama ölüm bir gün mutlaka hatırlatır kendini.”
“Yaşamaya değer hiçbir neden yokken de yaşamak zorunda kalmak, işte insanın trajedisi budur.”
“Acı gerçekler arasında şen şakrak hissetmek için acılığa alışmış olmalısınız.”
Reklam